„Otóż dzielnica żydowska w Warszawie formalnie nie istniała, ponieważ nie można było wskazać jej granic.”

W latach trzydziestych XX wieku zaczęły w Warszawie powstawać nowe zespoły mieszkalne na terenach pozaśródmiejskich. Nastąpił odpływ ludności z przegęszczonego Śródmieścia, choć ludność żydowska w zasadzie nie brała udziału w tym ruchu odśrodkowym. Do 1939 roku około 60 procent tej społeczności mieszkało na Lesznie, Muranowie, Powązkach i Grzybowie (gdzie stanowiła ona około 70 procent ogółu mieszkańców); około 25 procent – na Starym Mieście, przy Towarowej, na Mirowie i w rejonie placu Teatralnego (około 40 procent ogółu); około 10 procent (i takiż odsetek ogółu) stanowili Żydzi w Śródmieściu południowym i na Starej Pradze; pozostałe około 5 procent mieszkało na peryferiach miasta, gdzie stanowili nieznaczny odsetek ogółu mieszkańców. 

Eleonora Bergman „„Dzielnica Północna” w Warszawie: miasto w mieście?